Oczami Karoliny Próbowałam się do dzwonić do Anity ale nie odbierała. To wszystko jest jakieś skomplikowane. Mam nadzieję że się wszystko ułoży. Piotrek: Czemu taka smutna jesteś? Karolina: Dzwonił Przemek Piotrek: Co chciał? Karolina: Znowu się pokłócili i Anita wyprowadziła się z domu. Martwię się o nia Piotrek: Jak zwykle zawsze chodzi o nią pomyśl też o sobie Karolina: Nie mów tak to moja przyjaciółka Piotrek: dziewczyno ty siebie słyszysz przyjaciółką nawet się nie widujecie i nie rozmawiacie tak jak kiedyś Karolina: Jak możesz tak mówić od kiedy jesteś takim egoistą nie martwisz się o brata? Piotrek: on jest już dorosły ja się nie wtrącam i ty też nie powinnaś Karolina: wyjdź Piotrek: Ja tu mieszkam Karolina: To ja wyjdę a ty przemyśl swoje egoickie zachowanie Piotrek: Co ty powiedziałaś? Karolina: To co słyszałaś powoli mam cię dosyć jest taki jak Przemek myślałam że ty będziesz normalny Piotrek podszedł i uderzył mnie w twarz z moich oczu poleciały łzy a miało być fajnie wzięłam swoją walizkę i po prostu wyszłam bez słowa pojechałam do rodziców co za debila jak on mógł mi to zrobić czy ja się co do niego pomyliłam boję się ze zrobi coś gorszego