Anita : Weź, bo się zawstydzimy Piter: Ooo jakie to romantyczne Karolina, Anita: hahahaha Karolina : Za dużo byś chciał . Nagle usłyszeliśmy wołanie i zbliżającą się do nas postać. Przemek: Co ty ogłuchłeś wołam cię i wołam a ty nic, tata chciał coś od ciebie ale już nie ważne. Zaczęłam teraz wszystko analizować że przede mną stoi nie kto inny jak Przemek Pawlicki , nie mogłam przełknąć śliny ani nic zrobić. Nigdy w to nie wierzyłam a jednak cuda się zdarzają. Piter: Byłem zajęty Przemek: Haha ciekawe czym? Piter: Chyba kim? Przemek w końcu nas zobaczył. Uśmiechnął się szeroko jak on to potrafi najlepiej. My zrobiłyśmy to samo. Przemek: O Piter a skąd ty takie ślicznotki wziął? Piter: Znalazłem to nasze wierne fanki. No dziewczyny przepraszam za mojego brata debila, ale on już tak ma. A to jest pokazał na mnie Anita (Przemek spojrzał się na mnie i puścił mi oczko )a to jest jej przyjaciółka Karolina. Anita: OMG to naprawdę ty nie sądziłam, że cię spotkam aaaaaa Przemek: A co szalejesz za mną? (zatrzepotał swymi brwiami ) Anita: Ja cię po prostu ubustwiam.(zaczęłam się cieszyć i uśmiechać jak małe dziecko) Anita się na niego rzuciła i go przytulała za wszystkie czasy, a on to odwzajemnił Piter: A ja? ( zrobił minę zabitego szczeniaczka) Karolina: Sorry ale ona tak ma , cały czas gadała tylko o Przemku w szkole normalnie nie do wytrzymania . Odpłynęłam w ramionach Przemka i nawet już nie słuchałam jakie głupoty mówi o mnie moja przyjaciółka nic w tym momencie się dla mnie nie liczyło tylko on i ja . Piotrek : Też bym tak chciał.(zrobił smutną minę ) Karolina : Co chciał byś żebym się na ciebie rzuciła i mówiła ci jaki to ty jesteś wspaniały ? Piotrek : No, fajnie by było. Karolina : Nie doczekanie twoje.( warknęła i założyła ręce na piersiach) Piotrek: Ale masz ciężki charakter. Nie zwracając uwagi na to co powiedział Piotrek do Karoliny. Zaczęła mi marudzić że się spóźnimy. Ale nie chciała się rozstawać z nowym znajomym , strasznie podobał mi się jego uśmiech chyba się zauroczyłam.